Żelazochrom dzieli się według zawartości węgla na żelazochrom wysoko-węglowy, w tym żelazochrom o stopniu naładowania (C mniejszy lub równy 10%), żelazochrom średnio-węglowy (C mniejszy lub równy 4,0%), żelazochrom nisko-węglowy (C mniejszy lub równy 0,5%) i żelazochrom mikro-węglowy (C mniejszy lub równy 0,15%). Inne powszechnie stosowane typy obejmują stopy krzemu-chromu i azotek żelazochromu. Żelazochrom stosowany jest głównie jako dodatek stopowy w produkcji stali, tradycyjnie dodawany na późniejszych etapach rafinacji. Jednak wytapianie stali nisko-węglowych, takich jak stal nierdzewna, wymaga użycia żelazochromu o niskiej- lub mikro{14}}węglowej, co prowadzi do znacznego rozwoju produkcji rafinowanego żelazochromu.
Ze względu na ulepszenia procesów wytwarzania stali, takie jak metoda AOD (patrz rafinacja kadzi), w piecu do produkcji stali nierdzewnej stosuje się żelazochrom węglowy (głównie żelazochrom w gatunku wsadowym). Dlatego w późniejszych etapach w celu dostosowania składu potrzebny jest jedynie dodatek nisko- lub mikro{2}}żelazochromu. W rezultacie uwaga produkcji żelazochromu przesunęła się na rafinację żelazochromu węglowego.
